Je hebt mensen die zich vastbijten in een onderwerp en dat vervolgens nooit meer loslaten. Zo volg ik een kunstenaar die al decennia- lang gestileerde sculpturen van bloemen maakt.. Zijn werk is nooit af. Hij vind altijd weer een reden om zijn bezieling verder uit te beitelen.
We kennen vermoedelijk allemaal ook voorbeelden van musici die door de jaren heen steeds opnieuw, bevlogen, onvermoeibaar hun zelfgeschreven nummers brengen. Op festivals, in bars, in volle of
halfvolle zalen.. Of denk aan een man als Peyo die in 1958 begon met het tekenen van smurfen, en tot zijn dood toegewijd aan die karakters bleef werken.
Ik groeide op in de jaren ’70, in een Hollands dorp dat de herfst nooit losliet. Er was altijd wind en regen. Mijn broer en ik speelden in de rietschoot bij het IJsselmeer. We bouwden daar hutten, en groeven valkuilen voor andere kinderen. Soms trokken we, bewapend met houten schilden en zwaarden, over de dijk naar een ander dorp om een geschil uit te vechten.
Verder was er niet veel te doen.
Nieuws.
HOMOGENITEIT
"Die structuur toont zich zelfs zodanig, en helder, dat als je tien doeken uit Parallel Comic World in een expositieruimte hangt met één enkel willekeurige ander doek, je de vreemde eend in de bijt onmiddellijk herkent."
Bepaal voor jezelf.. En bekijk de video's op:
